Sommige mensen verzamelen souvenirs van hun reizen. Ik verzamel verhalen.

 

Door Mark Evertzen
Verhalen over ondernemen, vrijheid en het leven tussen Nederland en Gran Canaria.

  

Er zijn mensen die na hun vakantie thuiskomen met een koelkastmagneet, een ansichtkaart of een koffer vol souvenirs.

Ik neem iets anders mee naar huis.

Verhalen.

Verhalen van mensen die ik onderweg ontmoet. Soms duurt zo'n ontmoeting vijf minuten, soms een hele middag. Maar bijna altijd blijft er iets hangen. Een gedachte, een levensles of een andere manier van kijken naar het leven.

 

Misschien is dat wel de reden waarom ik zo graag terugkeer naar Gran Canaria. Natuurlijk zijn er de indrukwekkende bergwegen, de kleine dorpjes en het klimaat. Maar uiteindelijk zijn het niet de landschappen die me steeds weer terug laten komen. Het zijn de mensen.

Nog voordat Manda en ik begonnen aan onze rondrit over het eiland, stond er alweer van alles op het programma. Zoals ieder jaar veranderde San Agustín tijdens het Soul Festival een paar dagen lang in een ontmoetingsplek voor muziekliefhebbers uit heel Europa. Wat ooit begon als een relatief klein festival is uitgegroeid tot een van de bekendste soulfestivals van Europa. Artiesten uit verschillende landen treden op terwijl duizenden bezoekers genieten van muziek, de warme zomeravonden en de ontspannen sfeer die zo typisch is voor Gran Canaria.

 

Ik was er samen met een Duitse vriend Peter en zijn vriendin. En later voegde nog een ander stel zich bij ons, die ik opvallend genoeg pas twee weken eerder leren kennen tijdens een barbecue bij nog een andere Duitse kennis. Zo gaat dat hier vaker. De ene ontmoeting leidt bijna vanzelf naar de volgende. Voor je het weet zit je aan tafel met mensen die je een paar weken geleden nog helemaal niet kende.

Die barbecue vond plaats bij Max.

Max verhuisde vier jaar geleden vanuit Duitsland naar Gran Canaria. Hij woont tegenwoordig in Ayagaures, een klein dorpje verscholen tussen de bergen. Zijn woning is nog volop in verbouwing, maar dat lijkt hem weinig te deren. Hij geniet zichtbaar van het proces. Iedere keer is er weer iets nieuws om aan te pakken.

In Duitsland bouwde hij jarenlang een succesvol bedrijf op in elektrotechniek, installaties en renovatie. Eigenlijk was hij van plan om na zijn verhuizing met pensioen te gaan. Geen agenda meer. Geen deadlines. Gewoon genieten van het leven.

Zoals dat wel vaker gaat, liep het anders.

Inmiddels doet hij hier weer renovatieprojecten. Niet omdat het moet, maar omdat hij het leuk vindt. Een paar projecten tegelijk, zonder de druk die hij vroeger kende. Zijn bedrijf in Duitsland bestaat nog steeds, maar hij hoeft er nog maar twee of drie keer per jaar naartoe.

Het viel me op hoe anders hij tegenwoordig naar werk kijkt.

Werk is niet langer het doel.

Werk is onderdeel geworden van het leven.

Daarnaast danst hij meerdere keren per week stijldansen in Playa del Inglés, luistert graag naar muziek, ontvangt vrienden, verbouwt zijn huis en geniet zichtbaar van alles wat het eiland hem biedt.

 

Max is zo iemand die voortdurend ideeën heeft. Altijd in beweging. Bijna ADHD-druk, zou je kunnen zeggen. Maar achter die energie schuilt een warm hart en een enorme nieuwsgierigheid naar het leven.

Alleen de rit naar zijn huis is al een belevenis.

Vanaf Maspalomas slingert de Honda zich via de GC-504 steeds verder de Barranco in. Hoge rotswanden steken links en rechts omhoog terwijl de weg zich als een lint door het landschap beweegt. Even verderop verschijnt Monte León, hoog boven op de bergkam. Vanaf beneden lijkt het bijna onmogelijk dat daar een dorp ligt. Toch staan er huizen die uitkijken over de vallei richting de oceaan.

Elke keer als ik deze route rijd, vraag ik me af hoeveel mensen hier ooit voorbij zijn gereden zonder te beseffen hoe bijzonder deze plek eigenlijk is.

Terwijl ik daar reed, moest ik denken aan iets wat ik de laatste jaren steeds vaker hoor.

Niet alleen op Gran Canaria.

Ook in Nederland.

Steeds meer mensen vertellen mij dat ze dromen van een ander leven.

Niet per se rijker.

Niet groter.

Maar eenvoudiger.

Bijna iedereen kent tegenwoordig wel iemand die naar Spanje, Portugal of Italië is verhuisd. Sommigen wonen er permanent. Anderen verdelen hun tijd tussen twee landen. En eerlijk gezegd lijkt dat aantal ieder jaar groter te worden.

Als ondernemer in de interieurbranche kom ik al meer dan dertig jaar bij ondernemers over de vloer. Vroeger gingen onze gesprekken vooral over omzet, nieuwe collecties en groeiplannen.

Tegenwoordig hoor ik andere vragen.

"Hoe lang blijf jij nog in Nederland?"

"Heb jij al eens gekeken naar Spanje?"

"Zou jij ooit emigreren?"

Het zijn vragen die tien jaar geleden nauwelijks werden gesteld.

Wat is er veranderd?

Ik denk dat iedereen daar zijn eigen antwoord op heeft.

Voor de één zijn het de woonlasten.

Voor een ander de drukte.

Of de files.

De regels.

De haast.

Het gevoel altijd maar door te moeten.

Nederland behoort tot de drukst bevolkte landen van Europa. Onze snelwegen behoren tot de drukste van het continent en steeds meer mensen ervaren stress als een vast onderdeel van het dagelijks leven. Dat zie je terug in het groeiende aantal burn-outklachten, maar ook in de gesprekken die ik voer.

Op Gran Canaria ervaar ik bijna het tegenovergestelde.

Natuurlijk wordt hier hard gewerkt.

Maar het tempo voelt anders.

Mensen maken tijd voor een praatje.

De straten worden nog met de hand geveegd.

Op terrassen lijkt niemand haast te hebben.

Misschien komt het door het klimaat.

Misschien door de cultuur.

Misschien door allebei.

En nee, het is hier zeker niet perfect.

Ook hier bestaan bureaucratie, zorgen en uitdagingen.

Maar de manier waarop mensen ermee omgaan voelt vaak anders.

Rustiger.

Misschien is vrijheid uiteindelijk niet de afwezigheid van werk.

Misschien is vrijheid zelf kunnen bepalen hoe je je dagen indeelt.

Dat zie ik ook terug bij Jorge, de eigenaar van Havana Gym, waar ik sinds 2020 train.

Dit jaar bestaat de sportschool tien jaar.

Jorge komt oorspronkelijk uit Cuba en woonde jarenlang in Keulen. Ook hij koos uiteindelijk voor Gran Canaria.

 

Toen ik hem vroeg waarom, hoefde hij niet lang na te denken.

"De winter," zei hij lachend.

Maar daarna volgde een serie redenen die veel verder gingen dan het weer.

Minder dikke kleding, 

Meer buiten leven.

Minder oordelen.

Meer contact tussen mensen.

Meer spontaniteit.

Een eenvoudiger manier van leven.

Dat gesprek bleef nog lang in mijn hoofd hangen.

Misschien zoeken mensen helemaal niet naar een ander land.

Misschien zoeken ze naar een ander ritme.

Naar meer tijd.

Meer vrijheid.

Meer leven.

Terwijl ik hierover nadenk, realiseer ik me dat ik onderweg steeds meer van dit soort verhalen verzamel.

Verhalen van mensen die ooit besloten hun leven een andere richting te geven.

Niet omdat ze ongelukkig waren.

Maar omdat ze nieuwsgierig waren naar wat er nog meer mogelijk was.

En misschien is dat wel precies waar deze blog over gaat.

Niet over Gran Canaria alleen.

Niet over motorrijden.

Niet over ondernemen.

Maar over de mensen die ik onderweg ontmoet en de verhalen die zij met zich meebrengen.

Want uiteindelijk zijn het niet de souvenirs die een reis bijzonder maken.

Het zijn de mensen die je onderweg ontmoet.

 

In mijn volgende verhaal neem ik je verder mee op de avonturen rond of op het eiland of natuurlijk in Nederland. Maar ook in de andere blogs kun je mee reizen langs kronkelende bergwegen, onverwachte ontmoetingen en plekken waar je merkt dat Gran Canaria veel meer is dan zon, zee en strand.