Van Gran Canaria terug naar Gieten – terug naar de andere wereld

 

 Door Mark Evertzen
Verhalen over ondernemen, vrijheid en het leven tussen Nederland en Gran Canaria.

 

En dan ben je weer in Nederland.
De terugreis verliep gelukkig voorspoedig. Vanuit Amsterdam lijkt Gieten op de kaart niet zo ver weg, maar na een vlucht en alles wat daarbij komt kijken, ben je toch weer ruim twee uur onderweg voordat je thuis bent. Een lange reisdag dus.

Femke bleef nog even in Gieten, want de volgende dag stond er iets bijzonders op het programma. Mijn oudste dochter Melany had haar diploma-uitreiking in Groningen. Ze had haar opleiding tot orthopedagoog-generalist afgerond en daar mocht natuurlijk niet zomaar aan voorbij worden gegaan.
Vrijdag gingen Femke en ik redelijk vroeg richting Groningen. We parkeerden in de Ossenmarkt en liepen richting de Boteringestraat, waar de uitreiking plaatsvond.

En wat was ze blij.
En trots.

En terecht.
Na alle jaren van studeren, werken en alles wat erbij komt kijken, stond ze daar dan met haar diploma. Een mooie afsluiting van een periode waar ze hard voor had gewerkt. Na afloop gingen we samen eten bij Todds. Gewoon gezellig met elkaar, napraten over de dag en natuurlijk proosten op haar prestatie.

Terug naar de golfbaan:
Het weekend stond er alweer iets anders op de planning. Een rondje golf met Peter op de Semslanden, de golfbaan waar we allebei lid zijn.

Peter en ik kennen elkaar inmiddels alweer zo'n zestien jaar. Onze vriendschap begon eigenlijk heel ergens anders: in de Ponybar.
Vrijdagavond na het boksen nog even een drankje. Dat waren van die avonden waarop je eigenlijk alleen maar even een biertje zou gaan drinken, maar uiteindelijk veel later thuis kwam.
In die periode leerde ik ook Jennefer kennen.
Peter vertelde op een gegeven moment dat hij ging golfen. Niet veel later stonden we samen op de golfbaan en sindsdien hebben we heel wat rondjes gelopen.

Hij werkte destijds als presentator bij RTV Drenthe en we hadden vanaf het begin een goede klik. We speelden veel wedstrijden samen en deden mee aan Duo Golf, zowel in Nederland als in het buitenland. En dat deden we niet zonder succes.
Het waren prachtige jaren.

Peter was trouwens niet alleen presentator en golfer. Hij had ook een band, speelde toetsen, maakte muziek en componeerde. Eigenlijk was hij zo'n beetje een alleskunner.
Zijn werk bij RTV Drenthe liep uiteindelijk anders dan gepland en na wat omzwervingen kwam hij terecht bij Zorggroep Perspectief. Daar is hij inmiddels ongeveer een jaar geleden met pensioen gegaan.

Maar misschien nog belangrijker, Peter was mijn getuige toen ik met Jennefer trouwde.
Dat zegt eigenlijk genoeg.
Hij is niet zomaar een vriend, maar één van mijn beste matties.

Een grote beslissing:
Terwijl het gewone leven in Nederland weer op gang kwam, had ik inmiddels ook een belangrijke beslissing genomen.
Ik had de knoop doorgehakt.
Ik ga mijn huis verkopen.
Na meer dan dertig jaar in hetzelfde huis in Gieten gewoond te hebben, is dat natuurlijk niet zomaar een beslissing. Het huis is groot geworden in mijn leven. Het is niet alleen een woning, maar een plek waar ontzettend veel is gebeurd.
Toch voelde ik dat het tijd was voor iets anders.
Een kleiner huis. Wat meer rust. Minder onderhoud. Een nieuwe omgeving, maar wel gewoon hier in Drenthe.
Ik zette mijn huis te koop en kocht ondertussen een andere, kleinere woning in Drouwen.
Een nieuwe stap.
Een nieuw hoofdstuk.
En dan merk je ineens dat een huis dat je jarenlang als vanzelfsprekend hebt beschouwd, steeds meer herinneringen begint op te roepen.

Familie:
Tussendoor was er ook nog een familiereünie van de familie Schildkamp in Denekamp, bij Wilfried en Carla. Een relatief kleine groep deze keer, maar misschien juist daardoor extra gezellig.
Samen met Namanda ernaartoe, lekker bijpraten en natuurlijk gezamenlijk eten bij Het Sterrenbos.
Familie, verhalen, herinneringen en mensen die elkaar soms veel te lang niet hebben gezien.

En misschien was het juist in die periode dat ik steeds meer begon te beseffen wat er eigenlijk allemaal verbonden is aan dat huis in Gieten.
Want door de beslissing om het te verkopen, kijk je ineens anders naar een plek waar je meer dan dertig jaar hebt gewoond.
Je loopt door kamers waar je honderden, misschien wel duizenden keren hebt gelopen.
Je kijkt naar de tuin.
Naar de plekken waar ooit een tafel stond.
Waar mensen hebben gezeten.
Waar gelachen is.
Waar gefeest is.
Waar verdriet is geweest.
En langzaam komen de herinneringen vanzelf.
Daarom hoort het volgende verhaal eigenlijk bij deze aflevering.
Het verhaal van een huis.
Maar vooral het verhaal van alles wat zich daar in al die jaren heeft afgespeeld.

Een huis vol herinneringen:
Na meer dan 30 jaar komt er een moment waarop ik afscheid ga nemen van mijn huis.
Een huis verkoop je misschien met stenen, muren, kamers en een tuin… maar wat je niet verkoopt, zijn de herinneringen die er in al die jaren zijn ontstaan.
En wat zijn dat er veel.
De herinneringen aan mijn moeder.
De lange, gezellige barbecueavonden met Harry en Janny, Linata en Harwin en de kids.
De feesten in de tent, waar het soms net iets later werd dan gepland. 
De verjaardagen van de meiden, met hun vriendinnen over de vloer.
De avonden met familie, vrienden, muziek en veel gelach.
En natuurlijk Oud & Nieuw. Samen aftellen, proosten en het nieuwe jaar beginnen op een plek die zo vertrouwd voelde.

Er was ook die bijzondere eerste ontmoeting met Pasen met de meiden van Jennefer. Momenten die misschien op dat moment heel gewoon leken, maar die later uitgroeiden tot herinneringen die je voor altijd bij je draagt.

En dan waren er de Ark-feestjes. De feestdagen, de verjaardagen, de karaoke… momenten waarop het huis zich vulde met mensen, muziek en gezelligheid. Het soort avonden waarvan je achteraf denkt, wat waren we eigenlijk rijk met elkaar.

Maar boven alles is dit ook het huis waar mijn lieve Jennefer met zoveel plezier heeft gewoond.
Een plek waar we samen hebben gelachen, geleefd, liefgehad en onze herinneringen hebben gemaakt. Een plek die daardoor voor altijd een bijzonder stukje van mijn leven zal blijven.

En natuurlijk… wie kent niet de inmiddels bekende Instagramfoto's van de Boeddha? 

Ook dat hoort bij dit huis. Bij ons leven hier. Bij een tijd die ik nooit zal vergeten.
Straks gaan de sleutels naar iemand anders.
Iemand anders zal hier zijn eigen meubels neerzetten, zijn eigen verjaardagen vieren, zijn eigen kerstboom optuigen en zijn eigen herinneringen maken.
En dat is goed.
Want een huis is uiteindelijk maar een huis.
De herinneringen wonen niet in de muren. Ze wonen in je hart. 
En die neem ik gewoon mee.
Mee naar mijn nieuwe plek in Drouwen, waar een nieuw hoofdstuk begint. Een plek waar ik opnieuw herinneringen ga maken met mijn meiden Femke Melany en Sander en Stijn, met mijn lieve Namanda, met familie en met al die lieve vrienden die in de afgelopen jaren zo belangrijk voor mij zijn geworden.
Ik kijk met een beetje weemoed achterom…
Maar vooral met een warm hart en ontzettend veel dankbaarheid.
Dankbaar voor meer dan 30 jaar.
Dankbaar voor alle mensen die hier over de vloer zijn geweest.
Dankbaar voor de liefde, de vriendschap, de gezelligheid en alle mooie momenten.
Ik verkoop mijn huis.
Maar ik verkoop geen enkele herinnering.
Die neem ik allemaal mee.
Op naar Drouwen.
Op naar een nieuw thuis.
Op naar nieuwe verhalen, nieuwe avonturen en vooral… nieuwe herinneringen. ❤️🥂

Want misschien is dat wel het mooiste van het leven:
je kunt een deur achter je dichttrekken, zonder dat je hoeft af te sluiten wat daarachter ligt.